دیشب خوندمش! یه حس قریب!.......چه قدر آرامش داد!

تو کیستی که اینگونه مرا مست کرده ای!!

 بعضی وقتا که از صمیم قلب احساسش می کنم وقتی در مقابلش می ایستم صدام می لرزه و تمام جملات نماز را با صدای لرزان میگم این حس خیلی بیشتر بهم آرامش میده تا وقتی که خیلی بی خیال جلوش می ایستم انگاری یادم میره که دارم با خااااالق آسمانها و زمین و از همه مهمتر آفریدگار خودم حرف میزنم ....! کسی که سرشت  من رو از گل آفرید و زمانی که  از روح خود در من دمید به فرشته هاش دستور داد که سجده کنید و این چنین بود که فرشته ای رو  به خاطر وجود من از درگاه خودش روند!

و اما عشق........! اینجاست که معنی پیدا میکند!!!!! و اینجاست که این واژه به زیباترین واژه ها تبدیل میشود! و او....معشوق یا عاشق!؟؟؟؟؟کدامین واژه میتواند بیانگر این حس زیبا باشد؟؟؟ اگر او را عاشق بنامم اطمینان پیدا میکنم که او حق عاشقی را تمام و کمال ادا کرد ! اما .........اگر معشوق بنامم ! واقعا کیست که  عاشقی را در حقش ادا کرده باشد؟ در کدام قصه ی عشق شنیده اید که کسی معشوق نام باشد و اینچنین از جانب عاشق بی مهری ببیند؟؟؟کجا خوانده اید؟؟؟؟؟ پس بهتر است که او را عاشق بنامیم و حقیقتا او عاشقی را چه زیبا جلوه میدهد !

 ای تنها ترین تنهای عالم تنهاییم را با تو قسمت میکنم!

 و آرامش را از تو طلب میکنم ای آرام ترین آرام هستی!