سال ها پیش زمین لرزه ای در شهر ما به وقوع پیوست. همه ترسیده بودند. همه چیز در هم ریخت. برخی از مردم از خانه هایشان بیرون دویدند. عده ای از ترس می لرزیدند. برخی دیگر از هوش رفتند. عده ای جعبه جواهراتشان را چسبیده بودند. اما در این میان یک نفر آسوده خاطر و آرام بود. شانتی.

از او پرسیدند: شما نمی ترسید؟

او جواب داد: نه، خوشحالم از اینکه می بینم خدایی داریم که می تواند دنیا را بلرزاند.

او راز سعادت زندگی را یافته بود.