روزی زن و شوهری می خواستند به دیدن دوستی بروند. خانه دوستشان چند کیلومتر با خانه آنها فاصله داشت و برای رسیدن به آنجا باید از پلی قدیمی عبور می کردند. در میان راه زن فکر کرد که پل امن نیست، از این رو نگران شد و به شوهرش گفت: آن پل قدیمی و کهنه است من جرات نمی کنم پا روی آن بگذارم. آنجا قایقی هم نیست که ما را به آن سوی رود ببرد.

مرد گفت: من هیچ وقت به پل فکر نکردم. اگر وقتی که ما از روی آن عبور کنیم فرو بریزد، حتما در رود غرق خواهیم شد. زن گفت: یا اگر یکی از تخته های پوسیده آن زیر پای تو بشکند پای تو هم خواهد شکست. آن وقت چه کسی از تو مراقبت خواهد کرد؟

مرد گفت: نمی دانم ولی شاید در آن صورت تو از تنهایی دق کنی و بمیری.

بدین ترتیب نگرانی های آنها ادامه یافت تا این که به پل رسیدند و دیدند که پل جدیدی در آنجا ساخته شده است و به سلامت از آن عبور کردند.

کسی که مثبت می اندیشد و سخن می گوید، زندگی را سرشار از شادی و سعادت می یابد، اما بسیاری از ما عادت کرده ایم که زندگی را منفی ببینیم. فلاکت هایی را پیش بینی می کنیم که ممکن است هیچگاه نصیبمان نشود.