زنی حدودا نود ساله را می شناختم که هرگز از هیچ چیز ناراحت نمی شد. او هیچ گاه عصبی نبود. پیوسته آرام و پرنشاط، مانند آب های زلال برکه ها. همیشه در آرامشی خدایی به سر می برد. با همه کس و همه چیز و حتی خودش در آرامش بود.

از او پرسیدند چگونه می تواند تحت همه شرایط آسوده خاطر باشد. زن پاسخ داد: من هر شب کودکی می شوم و قبل از خواب به گوشه ای ساکت و خاموش می روم. در سکوت به خدا فکر می کنم. همه نگرانی ها تشویش ها و مسائل روز را یک یک بر دامان خدا می گذارم. اگر از کاری که کرده ام یا حرفی که زده ام احساس گناه کنم، اگر کسی را رنجانده باشم، این ها را در سکوت به خدا می گویم و از او طلب بخشایش می کنم و بخشایش او را می پذیرم. اگر نگران چیزی باشم، آن را به خدا می سپارم و رهایش می کنم. اگر احساس تنهایی کنم یا تصور کنم که کسی مرا دوست ندارد، همه را به خدا می گویم و آنگاه خدا مرا در آغوش می گیرد. همیشه وقتی که من به این ترتیب همه چیز را رها می کنم و به خدا می سپارم، آرامش عظیمی می یابم و همه فشارها ، تشویش ها و عصبیت ها ناپدید می شوند.

روزی زن و شوهری می خواستند به دیدن دوستی بروند. خانه دوستشان چند کیلومتر با خانه آنها فاصله داشت و برای رسیدن به آنجا باید از پلی قدیمی عبور می کردند. در میان راه زن فکر کرد که پل امن نیست، از این رو نگران شد و به شوهرش گفت: آن پل قدیمی و کهنه است من جرات نمی کنم پا روی آن بگذارم. آنجا قایقی هم نیست که ما را به آن سوی رود ببرد.

مرد گفت: من هیچ وقت به پل فکر نکردم. اگر وقتی که ما از روی آن عبور کنیم فرو بریزد، حتما در رود غرق خواهیم شد. زن گفت: یا اگر یکی از تخته های پوسیده آن زیر پای تو بشکند پای تو هم خواهد شکست. آن وقت چه کسی از تو مراقبت خواهد کرد؟

مرد گفت: نمی دانم ولی شاید در آن صورت تو از تنهایی دق کنی و بمیری.

بدین ترتیب نگرانی های آنها ادامه یافت تا این که به پل رسیدند و دیدند که پل جدیدی در آنجا ساخته شده است و به سلامت از آن عبور کردند.

کسی که مثبت می اندیشد و سخن می گوید، زندگی را سرشار از شادی و سعادت می یابد، اما بسیاری از ما عادت کرده ایم که زندگی را منفی ببینیم. فلاکت هایی را پیش بینی می کنیم که ممکن است هیچگاه نصیبمان نشود.