يعني حق هيچ موجودي راپايمال نمي کند

 وبهر موجودي طبق نظام حکيمانه هستي لطف مي کند

 و ظلم پايمال کردن حقوق است

 پس عدل وظلم درجايي است که حقي درکار باشد.

 خداوند تمام موجودات را با تفاوتهايي حکيمانه آفريد بدونه اينکه هيچ موجودي طلبي ازقبل داشته باشد وبراي هرموجودي راهي مناسب مقرر کرد و درانتظاروتوقعي که دارد يا فرماني که مي دهد يا اجروکيفري که هست هيچ تبعيضي قائل نشدمعناي عدل درهمه جا وهميشه به معناي مساوات وبرابري نيست يک معلم اگر به همه شاگردان نمره مساوي دهدکمال ظلم است.
يک پزشک اگربدون درنظرگرفتن حال يک بيماردواي مساوي دهدظلم است. عدالت پزشک ومعلم در اين است که نمره ودواي متفاوت بدهند ولي اين تفاوتهاغيرازتبعيض است وتوسعه وسفارش درکارنيست بلکه تفاوتها همه حکيمانه است. بنابراين هرگونه نابرابري وتفاوت تا از مدارحکمت بيرون نرود ظلم نخواهدبود.
بسياري ازايرادهاي به عدل خدابه خاطر قضاوتهاي عجولانه وسطحي است قضاوت ما سطحي وعجولانه است مثلا اميرمومنان به مالک اشترميگويد: کساني راکه اموال موردنياز مردم را احتکارکرده اند احضار کن وپس ازموعظه ونهي ازمنکراگربه عمل خودادامه دادن با آنها با شدت وخشونت رفتارکن. بخاطرقضاوتهاي عجولانه وسطحي که قرآن دائما به ما هشدارمي دهد که اي انسان بسياري ازخيالها وگمانهاي تو اساس ندارد ولي درواقع به نفع شماست. کوتاه سخن آنکه اگرمادربحث عدل خدا دچارشبهه اي شديم که اگرخداعادل است پس چراچنين وچنان بايدتوجه داشته باشيم بسياري ازمسايل برما پوشيده است زيراما ازنظر فکري و تجربي محدوديم.